تب كشاند ان تازه گل را بر سر بالين من         بعداز اين تا زنده باشم حلقه در گوش تبم

 مهرباني بين كه غم يك دم فراموشم نكرد      ورنه امشب صيد از خاطر فراموش تبم 

                                 سو ختم در حسرت اغوش گرم او رهي

                                  از غم اغوش او هر شب هم اغوش تبم